Хүн төрөлхтөн гоо сайхны төлөө заримдаа бодит байдлыг бүрэн үл тоодог. Яг ийм “хэтрүүлсэн тансаглал”-ын бэлгэ тэмдэг бол XVII–XVIII зууны “мантуя” даашинз юм. Харахад гайхамшигтай ч өмсөхөд бараг боломжгүй энэ хувцас тухайн үеийн загварын оргил байлаа.
“Мантуя” буюу “гранд-панье” нь урьд өмнө байгаагүй хэмжээгээрээ онцгойрсон эмэгтэйчүүдийн ёслолын хувцас байв. Банзалын өргөн нь заримдаа хоёр метрээс давж, өмссөн хүнийг өрөөний хаалга, тавилгаас ч илүү зай эзэлдэг “сүрлэг бүтэц” болгон хувиргана.
Энэ хэлбэрийг барихын тулд дотуур нь каркас ашигладаг байсан нь тухайн үеийн инженерчлэлийн нэг төрлийн бүтээл гэж хэлж болно. Модон саваа, металл утас, халимны яс зэрэг уян материалуудыг нийлүүлэн цагираг бүхий суурь хийж, түүний дээр олон давхар даавуу давхарлан бэхэлдэг байжээ.
Гадна талаас нь харахад “мантуя” нь үнэт чулуу, тансаг хатгамлаар чимэглэгдсэн жинхэнэ урлагийн бүтээл мэт. Том гадаргуу нь загвар зохион бүтээгчдэд өөрсдийн чадварыг харуулах “талбар” болж, илүү нарийн хийц, илүү баялаг чимэглэлээр хоорондоо өрсөлдөх боломж олгож байв.
Гэвч энэ бүх гоо сайхны цаана практик байдал бараг үгүй. Ийм даашинз өмссөн хүн чөлөөтэй алхах, хаалгаар орох, суух хүртэл хүндрэлтэй. Тиймээс өмсөх, тайлах үйл явц нь ганцаараа хийх боломжгүй, хэд хэдэн үйлчлэгчийн тусламж шаарддаг байжээ.
Нөгөөтэйгүүр, ийм том хэмжээ нь санамсаргүй зүйл биш. Мантуя даашинзын хэмжээ маш том байсан тул хүмүүс эзэгтэйд нь хэт ойртож чаддаггүй байв. Ингэснээр тухайн эмэгтэй өөрийн эргэн тойронд зай үүсгэж, бусдад “хэт ойртох хэрэггүй” гэсэн дохиог өөрийн эрхгүй өгдөг байжээ.
Энэхүү загвар ойролцоогоор хэдэн арван жил ноёрхсон ч удалгүй алга болсон. Хувцасны загвар илүү хөнгөн, хөдөлгөөнд саад болдоггүй хэлбэрт шилжихийн хэрээр “мантуя” түүхийн нэгэн сонирхолтой дурсгал болон үлдсэн юм.
